SHARING (DELJENJE) : Đinko Suzuki, Terunuma Acuro

SHARING (DELJENJE) : Đinko Suzuki, Terunuma Acuro

Otvaranje izložbe: četvrtak / 02.11. / 19h

Trajanje izložbe: 02-28.11.2023.

Radno vreme izložbe: radni dan 9-16h / subota 12-18h / nedelja neradna

Umetnici: Đinko Suzuki, Terunuma Acuro

Kustoskinja: Ksenija Marinković

Naziv izložbe Sharing (Deljenje) poziva na promišljanje o ulozi koju svaki pojedinac ima u osmišljavanju i negovanju zajedničkog životnog prostora kako fizičkog tako i idejnog i emocionalnog. Raznovrsnost materijala, tehnika i perspektiva ima za cilj da  inspiriše i podstakne posetioce da angažuju svoje emocije i empatiju i da sagledaju raznolikost detalja čije preklapanje i uklapanje čini veću sliku snažnijom i lepšom. Pojam deljenja ovde označava  neminovnost uzajamne razmene u prirodi i društvu. Sve što puštamo van višestruko utiče na celinu i sudbinu našeg postojanja i vraća se kao bumerang.  Svest o prolaznosti materije i irelevatnosti jedinke u mnoštvu u kome se gubi njen autentični glas može na prvi pogled delovati deprimirajuće dok nas s druge strane uči da postoje procesi koji prevazilaze prosečan ljudski vek i da se svaki pa i najmanji doprinos računa. Ovo dvoje umetnika sa sopstvenih pozicija komentariše teme koje se tiču bliskosti, eksploatacije, razumevanja i smisla.  

Rad Đinko Suzuki u najširem smislu reči obuhvata rad u tehnici tkanja. Od svojih najranijih studentskih dana posvećena je istraživanju ovog medija i ispitivanju osobenosti različitih matetrjala i različitih tehnika oblikovanja. Od tradicionalnih Ikat i Hoguši-gasuri tehnika, stvorila je svoj složen, prepoznatljiv stil zahvaljujući kojem se njena dela nalaze u brojnim privatnim i javnim kolekcijama u Japanu. Pored tekstila u svom radu koristi i papir, tj posebnu tehniku izrade vlakana od papira upotrebom novinske hartije u boji, gde je vesti pretvarala u niti dajući im novi sadržaj i značenje. Nije pristalica striktnih medijskih podela i smatra da za neke pojave u prirodi i u umetnosti ne postoje jasne granice, da se mogu preklapati i donositi nova rešenja ali i nove probleme u domenu onoga što je moguće i da je zadatak umetnika da se time bavi.  Suzuki nastavlja da eksperimetiše sa materjalima, te u delu  pod nazivom Medvedi planina Nametoko, pravi figuru medveda od kukuruzne svile i upliće je u mrežu istkanu od vlakana konoplje. Rad Polarni medved  oblikovan je od  ljuske kukuruza.  Za ovog medveda je odabrala  format viseće mreže  od konoplje bojene indigom kako bi dočarala sliku mora čineći da medved hoda preko njega. Upotreba formi i materjala ima pored likovne i simboličku ulogu u radu Đinko Suzuki. Medved je moćna i snažna životinja koja predstavlja prirodu, tj onaj njen deo koji se opire industrijalizaciji i uništenju, i biva upleten i ranjiv postajući ikonično upozirenje na granice čovekove iluzije o dominaciji prirodom. Konoplja se koristi u proizvodnji od industrijske do medicinske. U mnogim zemljama regulacija uzgajanja konoplje zavisi od zloupotrebe na tržištu narkotika odnosno zakona koji reguliše upotrebu konoplje.

Terunuma Acuro, na svojim slikama i video animacijama, kreira atmosferu prenatrpanosti, koja proizilazi iz zasićenja senzacijama kako vizuelnim tako i društvenim, tj onim koje su u polju našeg iskustva življenja u savremenoj civilizaciji. Njegova kritika sa dozom satiričnog humora i anima estetike upućena je pre svega lokalnom ambijentu Japana. Slike gradova u kojima se aktivnost odvija danonoćno, gde se akteri doslovno sudaraju i preklapaju ali se suštinski međusobno ne vide i ne prepoznaju upućuje na otuđenost i usamljenost koja izaziva frustraciju. Ovaj strah od nebivstvovanja izražen je videom pod nazivom  Yumokusei što bi se moglo prevesti kao isparavanje. U ovom ali i u nekim drugim Acurinim radovima pojavljuje se anima koja nam se obraća u ime umetnika, kao alter ego. Anima Mienai Nozomi se pojavljuje i nestaje u mnoštvu događanja u urbanom futurističkom pejsažu,  sa rečima :

 … ne želim da vidim. Ne znam ni put kojim sam došla ni put da kojim ću da se vratim, jer ne vidim nijedan znak zdravog razuma. Moram da vam ponudim ekstremni san, zato što stimulacija brzo prolazi…

Problem eksploatacije resursa, na svim nivoima od radnih, ekonomskih, ekoloških i emocionalnih na kraju dovodi do suočavanja sa apsurdom,  tema koja je često tumačena u različitim istorijskim kontekstima. Apsurd našeg doba leži u mogućnostima kojima raspolažemo tehnološkim i  intelektualnim  i nemoći da se odupremo osećanju besmisla i ranjivosti.

Likovni izraz Terunuma Acure objedinjuje neobavezni stil andergraund crteža i ilustracije, dok u tehničkom smislu predstavlja veoma precizno ostvarenje u mediju akrila na platnu.

(Ksenija Marinković)

BIOGRAFIJE:

Terunuma Acuro, rođen je 1983. godine u Čibi. Diplomirao je na odseku za slikarstvo na Univerzitetu umetnosti Tama 2007. Pored slikarsrva izražava se u mediju videa i filma, u kojime samostalno realizuje sve segmente od ilustracije, animacije do muzike. 

Đinko Suzuki živi i radi u Tokiju. Diplomirala je na u Musašino univerzitetu umetnosti u Tokiju gde danas radi kao redovni profesor. Izlagala je samostalno i grupno u Japanu i inostranstvu a ovo joj je treća izložba u Srbiji. Prilikom ranijih boravaka u Srbiji održala je i nekoliko radionica i predavanja na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu na odseku za tekstil, kao i radionica za širu publiku u Centru za likovno obrazovanje Šumatovačka.

Izložbu je podržao EU–Japan Fest program kulturne saradnje koji je od 1992. usmeren na podsticanje razmene između Kulturnih prestonica Evrope sa ciljem  da podrži transnacionalne aktivnosti  umetnika, razvija društvenu odgovornosti i doprinese razvoju zdravog društva.

KRISTINA PIRKOVIĆ: Stvaranje čoveka

KRISTINA PIRKOVIĆ: Stvaranje čoveka

Samostalna izložba Kristine Pirković u galeriji Bel Art i Kulturnoj stanici Svilara

Kustos: Sava Stepanov

Otvaranje izložbe: utorak // 24.oktobar, 2023. // 19h

Trajanje izložbe:

SLIKE – Kulturna stanica Svilara, Đorđa Rajkovića 

24. oktobar –  4.novembar, 2023.

CRTEŽI – Galerija Bel Art, Bul. Mihajla Pupina 17

24 oktobar –  24 – novembar, 2023.

Galerija Bel Art i Kulturna stanica Svilara zajednički realizuju izložbu KRISTINA PIRKOVIĆ: STVARANJE ČOVEKA koja će biti postavljna u dva izložbena prostora, predstavljajući odvojeno umetnicin slikarski i crtački opus.

Prizori slika Kristine Pirković nalikuju scenama Nojeve barke jer su ispunjeni brojnim ljudskim figurama, različitim spodobama, životinjama, čudesnim kombinacijama pejzaža i isprepletanosti linija krvotoka, anatomskim modelima, odbačenim dečjim igračkama, običnim stvarima, elementima vaskolike prirode… 

Čini se da je takva ispunjenost i natrpanost slike, po Kristini Pirković, najubedljiviji način da se ukaže na enigme našeg doba i čovekovog ovovremenskog usuda. Taj i takav svet slika Kristina Pirković predočavajući nam svojim metaforičkim prizorima svojevrsni “pad čoveka”, kako je glasio naslov jedne njene izložbe. Umetničkom intuicijom i vlastitim slikarskim senzibilitetom shvatila je da je u mnogim oblastima ljudskog delovanja oslabila homocentrična usredsređenost, tome se usprotivila usmerivši svoju umetnost ka temi čoveka i njegove sudbine tokom ranih decenija XXI stoleća. 

Fantazmagoričnim kompozicijama zasnovanim na konceptima “art bruta” i “estetike ružnog”, Kristina Pirković je dosegla dostojanstvo slike kojom na pikturalno organizovani i kultivisan način upozorava svoje posmatrače na karakter sveta u kome živimo. Takvim slikarstvom ona nastoji da ukaže na suštinske istine, na istine sa kojima se čovek mora suočiti (izvod iz teksta Sve Stepanova)

Biografija:

Osnovne i master studije završila na Filološko-umetničkom fakultetu, Univerziteta u Kragujevcu, na Odseku za primenjenu umetnost, smer Zidno slikarstvo, 2014. i 2015. godine, pod menstorstvom profesora Željka Đurovića i komentorstvom docenta Jelene Šalinić Terzić. Član ULUS-a od 2018. godine. Živi i stvara u Beogradu.

Priredila je preko dvadeset samostalnih izložbi, a nagrađivana je za crtež, sliku, portret, autoportret i najboljeg studenta. Između ostalog: 2021. Druga nagrada za crtež iz Fondacije Vladimir Veličković, Galerija Haos, Beograd; 2019. Nagrada za slikarstvo Krajiškog salona „Boris Markoš-Mingo“, Muzej Železnice, Beograd; 2014. Nagrada za najboljeg studenta Filološko-umetničkog fakulteta, Univerziteta u Kragujevcu, odsek za primenjenu umetnost, smer zidno slikarstvo; 2014. Osvojeno I mesto na Prvom bijenalu umetničkog crteža, Memorijalna galerija Dušan Starčević, Smederevska Palanka; 2013. Pohvala za crtež Fondacije Vladimir Veličković, Galerija Haos, Beograd.

Radovi Kristine Pirković nalaze se u privatnim kolekcijama, takođe u zbirkama galerija i muzeja. Neka od dela reprodukovana su u monografijama i knjigama o savremenoj srpskoj umetnosti. 

UMETNOST BEZ GRANICE

UMETNOST BEZ GRANICE

Otvaranje izložbe: utorak // 31.10.2023. // 19h

Trajanje izložbe: 31.10 – 12.11.2023.

Muzej Vojvodine, Dunavska 35, Novi Sad

Kustos: Sava Stepanov

Umetnici: Katalin Ladik, Balint Sombati, Milorad Krstić, dr Marijaš, Ištvan Balind, Andraš Šifliš

U Muzeju Vojvodine će od 31. oktobra do 12. novembra, 2023. biti postavljena izložba Umetnost bez granice na kojoj će biti predstavljeni umetnici iz Vojvodine koji već duže vreme žive i stvaraju u Budimpešti. Biće prezentovani radovi šest umetnika – Katalin Ladik, Balint Sombati, Milorad Krstić, drMarijaš, Ištvan Balind, Andraš Šifliš. Izložbu priređuje novosadska Galerija Bel Art.

U savremenim umetničkim zbivanjima u Mađarskoj, tokom poslednje tri-četiri decenije aktivno učestvuju umetnici Mađari koji su poreklom iz Vojvodine. Na kraju XX i početkom XXI veka se, donekle, ponovila situacija kada su umetnici Mađari sa teritorije današnje Vojvodine inklinirali ka Budimpešti što je trajalo sve do kraja Velikog rata i uspostavljanja nove jugoslovenske granice. Tada je nastala pauza u srpsko-mađarskim umetničkim vezama, koju kasnije nije bilo lako obnoviti, jer je umetnička sudbina bila skoro identična u obe države. Uspostavljanje socijalističkih sistema nakon Drugog svetskog rata je donelo strogost soc-realizma, tegobu modernističkog osvešćenja, zanemarenu (i sputavanu) konceptualnu umetnost u sedamdesetim godinama proteklog stoleća. Tek je u jednom intervalu tokom osamdesetih godina prošlog veka došlo do relaksiranijih odnosa i razmene izložbi, da bi dramatični raspad SFRJ, a potom i tranzicijski procesi koje su obe države pretrpele donelo nove tegobe i probleme. No, upravo u tom periodu počinju odlasci vojvođanskih umetnika u Budimpeštu. Neki su tamo stigli kao već afirmisani umetnici sa značajnom reputacijom ali je jedan broj autora svoju afirmaciju stekao upravo u novom umetničkom miljeu. Tako je ponovo došlo do zanimljivih umetničkih prepleta. Dakle, radi se o interesantnom umetničkom fenomenu koji je potrebno sagledati, objasniti i shvatiti mesto i ulogu ovih umetnika na umetničkim scenama s obe strane granice. Jer, činjenica je da su svi ovi umetnici, neko agilnije a neko manje aktivno, prisutni na obe scene – mađarske i srpske ali i znatno šire u zemljama bivšeg jugoslovenskog umetničkog prostora.

Iz riznice vojvođanske umetnosti

Iz riznice vojvođanske umetnosti

Letnja izložba u Galeriji „Bel art“

Novosadska Galerija „Bel art“ priredila je, tokom leta, izložbu „Iz riznice vojvođanske umetnosti“. Negujući savremenu umetnost ova galerija nastoji da posveti pažnju kako mlađim autorima, aktivnim na umetničkoj sceni, tako i delima stvaralaca čija su imena nezaobilazna u istoriji umetnosti ovog podneblja. Iz kolekcije Galerije „Bel art“ za ovu izložbu izabrana su dela deset najistaknutijih vojvođanskih umetnika koji su stvarali u drugoj polovini 20. veka. Iako gotovo slične generacijske pripadnosti svaki od ovih autora dao je svoj individualni pečat vojvođanskoj umetničkoj sceni najavljujući savremeni pristup slici i uvodeći ovdašnju umetnost u moderne tokove jugoslovenskog slikarstva. 

Najstariji u grupi umetnika čija dela čine ovu postavku, Milan Konjović (1898-1993) spada među najplodnije srpske slikare koji je svojim opusom obeležio gotovo čitav jedan vek i iza koga su ostala antologijska ostvarenja. Umetnički put ovog slikara čine različite faze, a kroz pejzaž manifestovale su se sve osobenosti kroz koje je prolazio. Tokom dugog stvaralačkog veka stvorio je prepoznatljiv stil izrazitog koloriste ekspresionističkog temperamenta.

Na izložbi je i delo Boška Petrovića (1922-1982) jednog od najznačajnijih vojvođanskih slikara čiji se kreativni angažman realizovao u različitim likovnim disciplinama. Bavio se pored štafelajnog slikarstva i mozaikom, crtežom, akvarelom, kolažom, a posebno se posvetio afirmaciji tapiserije. Još jedan slikar Vojvodine predstavljen je na ovoj izložbi, Milan Kečić (1910- 1998) čij je osnovni motivski repertoar, uz mrtve prirode, bio ravničarski ambijent, polja, oranice, salaši. I sam umetnik govorio je da „postoji svet koji je slep za lepote ravnice, a slikaru se ravnica nudi u raznim vidovima. Ako se usudi da slika samo golu, uzoranu zemlju i nad njom visoko nebo, to je za njega najveći zort, izazov za teški likovni megdan“. Slikarka i grafičarka Ankica Oprešnik (1919-2005) autorka autentičnog izraza koji je kritika nazvala ekspresivnim lirizmom, ističući „specifičan tretman elemenata površine, linije, boje i integralnog ritma grafičke kompozicije“.

Uz slikare jedini vajar čije je delo predstavljeno na ovoj izložbi je Jovan Soldatović (1920-2005) autor impozatnih skulptura u bronzi, bista znamenitih ljudi i i mnoštva javnih spomenika. Slikar i grafičar Milan Kerac (1914-1980) još jedan stvaralac iz prve posleratne generacije vojvođanskih autora, prošao je kroz sve faze i promene koje su pratile likovnu umetnost, od kasne forme impresionizma, kolirističkog ekspresionizma, fovizma, apstrakcije do asocijativnog ekspresionizma, a u njegoivom delu prisutna je i raznovrsnost tema, motiva i izraza. Čest motiv na njegovim slikama bili su bikovi, pamtio je njihove oči još iz detinjstva i govorio je da su se „između beline rogova i neba, kao seoski vez, kao praznični buket, ujedinile kuće i nad njima ptice“. Još jedan slikar Vojvodine prisutan je na ovoj postavci, Stojan Trumić (1912-1983) zagovornik ekspresionističkog slikarstva, autor brojnih portreta Vojvođana, polja, oranica, seoskih kuća, intenzivnog kolorita.

Na izložbi je predstavljeno i delo Milivoja Nikolajevića (1912-1988) slikara i grafičara koji je tokom svog umetničkog razvoja išao ka postimpresionizmu i intimizmu dok nije došao do asocijativnih apstrakcija. Zagledan u granje na obali reke bio je fasciniran asocijacijama koje su mu se nametale. Kod slikara Stevana Maksimovića (1910-2002) kritika je uočavala preplitanje prefinjenog lirizma sa izvesnom strogošću i odmerenošću u geometrizovanim formama. Njegovi pejzaži i figuralne kompozicije nisu deskripcija prirode, nego vizuelni simboli i zvučne mnetafore, dosledno sprovedeni kroz ceo slikarski opus“. Među izabranim autorima  za ovu postavku je i Nikola Graovac (1907-2000) umetnik bogatog slikarskog opusa koji je negovao koloristički eskpresionizam. Sam umetnik govorio je da slika jednostavno kao što živi, sa radošću. „Slikanje je moj odmor, moja potreba, suština mog bitisanja. Kad bi mi neko oduzeo četke i boje, ugasio bih se“.

SUBA Confessions

SUBA Confessions

Izložba umetničkih zastava

Trg jarbola na Platou “Mitar Subotić Suba”

Trajanje izložbe: 23.06 – 20.09.2023.

U Limanskom parku, na Subinom platou, vijore se fotografije, vizuali i crteži; slike se prepliću sa vetrom i glasovima ptica stvarajući specifičan i uvek drugačiji zvučni pejzaž sa muzikom „The Dreambird“, a koji nas vraća na samo izvorište Subinog umetničkog stvaranja.

Projekat “Novi Sad Evropska prestonica kulture” je prošle godine u Limanskom parku u blizini Kreativnog distrikta, iznedrio “Trg jarbola”, svojevrsnu galeriju na otvorenom, namenjenu autorskim postavkama umetničkih zastava. Završetkom godine u kojoj je Novi Sad uspešno realizovao najveći evropski kulturni projekat trg sa 49 jarbola (p)ostaje jedan od legata ,stalna platforma za prezentovanje savremene umetnosti. 23. juna, na Subin rođendan, a u saradnji sa Fondacijom “Mitar Subotić Suba”, biće postavljena izložba umetničlih zastava posvećena ovom umetniku. Odabrani vizuelni materijal, prezentovan u obliku 49 zastava, simbolično govori o njegovom izuzetnom umetničkom stvaralaštvu i bogatoj zaostavštini Fondacije “Mitar Subotić Suba”.

///The Dreambird
Ekološko ambijentalna zvučna projekcijaMuzika: Mitar Subotić Suba i Goran Vejvoda

Prostorno zvučnu instalaciju „The Dreambird”, Suba je prvi put je postavio 13. juna 1987. godine u Novom Sada, na obali Dunava. Zvučnici su bili postavljeni iznad zemlje, kako bi se pojačala interakcija sa zvucima iz prirodnog okruženja, zov ptica koji se prepliće sa elektronskim tonovima. Istovremeno „The Dreambird“ podsećao je na vreme kada su snimci životne sredine otkrivani kao oblici muzike naglašavajući arhetipske veze čoveka i prirode. Prostor na obali reke bio je ozvučen dvanaest sati, a ceo hepening završen je zvučnim, svetlosnim i laserskim efektima.Muziku za ovu instalaciju Mitar Subotić Suba i Goran Vejvoda snimili su u Parizu 1987, koristeći kao muzički predložak japanski CD „Bird Island Seichelles“ sa terenskim snimcima zvukova egzotičnih ptica i morskih talasa na koje su slagali druge muzičke slojeve. Iako prvobitno nije bilo planirano da ovo delo bude objavljeno, izdavačka kuća Paulinas, u okviru katoličkog ženskog samostana, snimak „The Dreambird” Mitra Subotića Sube i Gorana Vejvode, štampala je u malom tiražu kao muziku za meditaciju. To je bio Subin prvi muzički projekat u Brazilu.Album „The Dreambird” u celosti je objavila brazilska izdavačka kuće Luga Alto 2022. koristeći master snimke iz arhive porodice Subotić. Studio Sometimes Allways osmislio je dizajn izdanja sa crtežima Artura Longa, francuskog snoubordera i umetnika.Muzika Mitra Subotića Sube nastavlja da komunicira sa svetom, predstavlja univerzalni jezik, oblikuje prostore

BIOGRAFIJA

Mitar Subotić Suba (Novi Sad, 1961 — Sao Paulo, 1999)

Na Akademiji umetnosti u Novom Sadu apsolvirao je na odseku za kompoziciju i orkestraciju; u Elektronskom studiju Radio Beograda i na IRCAM institutu u Parizu specijalizovao za elektronsko-akustičku muziku; izučavao je džez i istraživao etno muziku Balkana i Istočne Evrope, afro-brazilske ritmove i muziku starosedelaca Brazila. Smatra se pionirom elektronske muzike. Komponovao je pozorišnu i filmsku muziku sarađujući sa najznačajnijim rediteljima kao što su Haris Pašović, Nada Kokotović, Suki Džon, Ištvan Lalić, Tibor Vajda, Bogdan Ruškuc, Jan Makan. Kao producent obeležio neke od najvažnijih tokova regionalne i muzičke scene Brazila.

Rex Ilusivii / Suba 1982–1985. Novi Sad
Prve kompozicije iz ovog perioda Praznik u močvari, Zla kob, Yeti, Flight, Moon people… potpisivao je pseudonimom Rex Ilusivii (neuhvatljiv, onaj koji izmiče). U ovom periodu posebno se ističe koncert u SKC-u sa Zoranom Janjetovim, Kostom Bunuševcem i Dr. Woo-om. Počinje da piše muziku za performanse, pozorišne predstave, TV filmove i serije.

SUBA / 1985–l990. Pariz
Umetnički opus koji nastaje paralelno u Parizu i Novom Sadu. Debi LP „Disillusioned!” pojavljuje se u M produkciji Radio Novog Sada 1987. Centralna tema albuma je kompozicija Thanx Mr. Rorschach – ambijenti na muziku Erika Satija nastala u saradnji sa pijanistkinjom Brankom Parlić. Iste godine postavlja u Novom Sadu dvanaestočasovnu audio-instalaciju muzike The Dreambird koju je snimio sa Goranom Vejvodom u Parizu.
Za kompoziciju In the Mooncage dobija 1987. nagradu UNESCO. Pored autorskih dela, kao što su Good morning mr. Orwell, Coup de Grace i ostalih, njegova muzika postaje deo nekih od najboljih pozorišnih produkcija tog vremena. Paralelno deluje i kao producent albuma grupa La Strada, Oktobar 1864, Ekatarina Velika; piše svoje prve tekstove za časopis „Stav“ kao član kreativno-spiritualne asocijacije sa Zoranom Janjetovim „Greta Farenheit”.

SUBA / Gringo Paulista 1990–1999. BRAZIL
U Rio de Ženeiru i Sao Paolu radio je muziku za pozorište, modne revije, reklame, ali i kao studijski muzičar i producent sa umetnicima Lala Deheinzelin, Bebel Gilberto, Cibelle, Toninho Horta, Joao Parahyba, Taciana, Hermeto Pascoal, Katia B, Marina Lima, Edson Cordeiro. Sa Milanom Mladenovićem i brazilskim muzičarima 1994. snima CD „Angels Breath”, a tokom 1995. snima album”Wayang” koji će biti objavljen 2018. Godine 1999. komponovao je muziku za svoj poslednji CD „Sao Paulo Confessions”.

NAGRADE:
1985 – nagrada za eksperiment na festivalu Malih eksperimentalnih scena u Sarajevu / 1987 – nagrada Međunarodnog fonda za unapredjenje kulture UNESCO / 1994 – nagrada kritike APCA (Asocijacija kritičara umetnosti Sao Paola) za najbolju pozorišnu muziku godine.

*U Sao Paolu 2000. godine osnovan je Institut Suba
*U Novom Sadu 2021. osnovana je Fondacija „Mitar Subotić Suba“

Knjiga SLIKARSTVO MIRE BRTKE – RIMSKI PERIOD

Knjiga SLIKARSTVO MIRE BRTKE – RIMSKI PERIOD

Autori: Sava Stepanov, likovni kritičar | dr Jerko Denegri, istoričar umetnosti | dr Miško Šuvaković, teoretičar umetnosti

Urednica: Vesna Latinović

Knjigu SLIKARSTVO MIRE BRTKE – RIMSKI PERIOD galerija BEL ART je priredila povodom 90-te godišnjice rođenja naše značajne umetnice, u saradnji sa Fondacijom “Mira Brtka” iz Beograda.

Delo Mire Brtke (1930. Novi Banovci – 2014. Beograd) je izuzetno značajno u procesu modernizacije naše savremene likovne umetnosti, pogotovo u doba post-soc-realizma. Tokom ranih šezdesetih godina, za razliku od ovdašnjih slikara slične orijentacije, Brtka je svoj modernistički stav ostvarila znatno urbanijim okolnostima italijanskog, tačnije – rimskog okruženja. U tom periodu rimska umetnička scena je izuzetno živa i internacionalizovana, tu je delovao veliki broj danas veoma poznatih umetnika i likovnih kritičara, priređivane su izuzetno značajne izložbe i simpozijumi. Zapravo, Rim je šezdesetih i sedamdesetih godina prošlog veka bio jedan od najznačajnijih centara svetske umetnosti. U takvom umetničkom miljeu slikarstvo Mire Brtke je bilo veoma blisko tadašnjem duhu evropske umetnosti. U njenom rimskom opusu se radilo o modernističkim tendencijama koje su se pojavile u vremenu post-enformela a koje su imale snažnu podršku modernističkih kritičara na čelu sa Arganom, sa kojim je Mira čak direktno sarađivala na Međunarodnom simpozijumu umetnika, kritičara i istoričara umetnosti u San Marinu i Riminiju 1965. godine. Na izložbama koje su koncipirali autoritativni italijanski kritičari Mariza Volpi (Brtka, Gendžaj, Frankini – 1964) i Đuzepe Gatt (Forma presenti: Brtka, Čubraković, Frankini, Konte, Takahaši – 1965), na bijenalnim izložbama Pregled likovne umetnosti Rima i Lacia (1965,1967), te na izložbi Grupe Illumination (1967), slikarstvo Mira Brtke je prepoznato kao karakteristično i relevantno u tadašnjem trenutku sveta u kome živimo. Iz Rima u domovinu Mira Brtka se vraća na samom početku sedamdesetih godina; na našu umetničku scenu ona stiže kao nepoznata slikarka jer je u Italiju otišla kao već afirmisani filmski stvaralac. U Rimu je završila Akademiju iako pre toga nije naslikala ni jednu jedinu sliku a u Staru Pazovu i na ovdašnju scenu dolazi kao protagonista novih tendencija toliko potrebmih našem tadašnjem slikarstvu na putu modernizacije.

Knjiga ’’Slikarstvo Mire Brtke – Rimski period’’ predstavlja doprinos rasvetljavanja činjenica o umetnici čije je učešće u tokovima jugoslovenske, srpske, vojvođanske i italijanske  umetnosti tokom prelomnih šezdesetih godina 20 veka bila veoma zanimljiva i specifična. Trojica autora  vrsnih poznavalaca opusa  Mire Brtke  nastojali su da sagledaju mesto i ulogu Mire Brtke u tokovima italijanske i naše umetnosti. Ješa Denegri precizno definiše kontekst u kojem se javlja Mira Brtka i ukazuje na osnovne karakteristike  njenog izraza; Sava Stepanov  prati hronološki razvoj njenog slikarstva i umetnickih  ideja otkrivajući detaljenjene umetničke ličnosti, dok Miško Šuvaković analizira glavne okosnice  njene umetnosti iz rimskog perioda i završnog perioda njene umetnosti. 

Knjiga je predstavljena novosadskoj publici u Galeriji Matice srpske, kada su o stvaralaštvu i životu Mire Brtke govorili: Vesna Latinović, direktorka galerije Bel Art (urednica), Sava Stepanov, likovni kritičar, dr Jerko Denegri, istoričar umetnosti (autori) i Vladimir Valentik, likovni kritičar. Svoje drugo predstavljanje knjiga je imala u Muzeju savremene umetnosti u Beogradu, kada je publika imala priliku da čuje autore – Savu Stepanova, likovnog kritičara, dr Jerka Denegrija, istoričara umetnosti, i dr Miška Šuvakovića, teoretičara umetnosti, kao i Vesnu Latinović, urednicu i direktorku galerije Bel Art.

Knjigu možete prelistati u galeriji Bel Art, ili je poručiti putem email adrese: galerijabelart@gmail.com