LJUBOMIR VUČINIĆ
Ljubomir Vučinić (1956, Novi Sad) završio osnovne i magistarske studije grafike na Akademiji umetnosti u Novom Sadu sa temom Otpor-Otisak pod mentorstvom prof. Živka Đaka i grafičkom mapom Zbijeno, temom iz vizuelne kulture kod prof. Koste Bogdanovića. Od 2005. godine bavi se pedagoškim radom u istoj instituciji u zvanju profesora za oblast Crtež. Izlaže na žiriranim i kustoskim izložbama koje prezentuju savremenu likovnu scenu Srbije u zemlji i inostranstvu. Učesnik je u relevantnim nacionalnim projektima i nagrađivan nacionalnim nagradama i priznanjima za autentičan doprinos likovnoj umetnosti. Radovi autora nalaze se u javnim i privatnim zbirkama i kolekcijama u zemlji i inostranstvu (izbor): Akvizicije Muzeja savremene umetnosti Vojvodine i Muzeja savremene umetnosti Makedonije; Kolekcija Wiener Städtische Beograd; Zbirke Pavla Beljanskog; Zbirke Rajka Mamuzića; Kolekcija Save Stepanova u Galeriji Matice srpske; Galerija savremene umetnosti Niš; Savremena galerija, Zrenjanin; Muzej Kozare Prijedor autori 21 vek; Osten kolekcija Skopje; Kolekcija Bijenala minijature Gornji Milanovac; Likovna kolekcija Narodni muzej Kikinda; Kolekcija Košanin; Likovna kolekcija opštine Novi Beograd; Likovna kolekcija Kulturnog centra Novog Sada; Likovna kolekcija Ogranka SANU Novi Sad; Likovna kolekcija Filozofskog fakulteta Novi Sad; Kolekcija likovnih radova Rektorat Univerziteta u Novom Sadu; Grafička radionica Likovni susret Subotica; Kolekcija grafika Akademije umetnosti u Novom Sadu; Kolekcija malog crteža Akademija umetnosti Novi Sad; Kolekcija likovnih radova KC Leskovac; Umetnička kolekcija LUCIDA, Beograd. Izložbe i nagrade: 2024BIOme.docx Stejtment: Order from OCD DISorder Ostvarena dramaturgija energično obojenim kontrastima svetla i tame sa kompozitnim akcentom ka gore, strukturalno je prisutna u piktoralnoj materiji moje nove slike. Takva vizibilna svojstva su u sinergiji sa bogatim/ sočnim baroknim ugođajem koji je trasiran ritmom i mutacijom JAZZsinkopa. Sa ovakvom fuzionom notom ostvario sam nekoliko izložbi te stremim dalje uz napon/napor interpretacije i oslobađajućom improvizacijom u ovom zatvorenom/zbijenom_ vremenu_ označenom/oslikanom opsesijama i kompulzijama. NOT a Statement, Ljubomir Vučinić Kovid Time 21_21000 Ljubomir Vučinić, umetnik koji u svom radu neprekidno istražuje različite medije (crtež, slikarstvo, instalacije), postavlja pred svoju kreativnost sve veće izazove oprobavajući vizuelni izraz kroz različite umetničke stilove (apstraktni koloristički ekspresionizam, geometrijsku apstrakciju). Njegovo trenutno umetničko interesovanje kreće se u pravcu istraživanja “vizuelne muzike”, dela relativno nove teoretske oblasti vizuelne kulture. Ljubomir Vučinić veruje u javni angažman umetnosti i često izlaže svoje radove: “Kada uđem u prazan prostor, ja ga preoblikujem, konfigurišem, dam mu obeležje koje jeste lično, ali treba da se iščita i iz nečijeg drugog ugla, na nov način, a da sve to korespondira sa vremenom i prostorom u kome živimo”. (Ivona Fregl)
BOŠKO PETROVIĆ
Boško Petrović je rođen u Novom Sadu 1922. godine. Nakon završene gimnazije u Novom Sadu upisao se na Akademiju likovnih umetnosti u Beogradu 1940. godine. Zbog rata prekida studije u Beogradu 1941. godine i vraća se u Novi Sad. Iste godine se upisao na Akademiju likovnih umetnosti u Budimpešti, odakle je veoma brzo bio isključen zbog rada u SKOJ-u, a po povratku u Novi Sad 1942. godine je uhapšen i zatvoren u novosadskoj ARMIJI. Od 1944. godine aktivno je učestvovao u NOR-u kao član Propagandnog odeljenja glavnog štaba Vojvodine, odnosno rukovodilac Odeljenja za dokumentarne i umetničke izložbe Agitpropa JNOF-a. Studije je nastavio 1945. godine na Akademiji za likovne umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Mila Milunovića, a prekinuo ih je 1949. da bi prešao u Milunovićevu Državnu majstorsku radionicu. Iste godine se zaposlio u Kulturno-prosvetnoj zajednici Vojvodine u Novom Sadu i postao profesor Škole za primenjenu umetnost u Novom Sadu, gde je predavao do 1953. godine. Od 1953. do 1956. godine radio je kao kustos u Vojvođanskom muzeju u Novom Sadu. Godine 1961. sa tapiseristom Etelkom Tobolkom osniovao je prvu jugoslovensku radionicu za izradu tapiserija ,,Atelje 61” na Petrovaradinskoj tvrđavi. Od 1965. do 1969. godine radi kao saradnik Narodnog univerziteta, potom Radničkog univerziteta u Novom Sadu. Na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu diplomirao je 1969. i iste godine počeo da radi kao profesor u Višoj pedagoškoj školi u Novom Sadu. Za vanrednog profesora Akademije umetnosti u Novom Sadu na Odseku likovnih umetnosti izabran je 1975. godine, a pet godina kasnije za redovnog profesora. Bio je među osnivačima umetničkih kolonija u Bačkoj Topoli (1953) i Ečki (1956), kao i ,,Grupe 57” u Beogradu (1957) i član slikarske kolonije u Senti (od 1953) i umetničke kolonije u Bčeju (od 1956). Tokom četrdeset godina svog umetničkog stvaralaštva imao je 36 samostalnih izložbi, a kao član ULUS-a i SLUJ-a učetvovao je na velikom broju grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Poklonio je Galeriji savremene likovne umetnosti u Novom Sadu (danas Muzej savremene umetnosti Vojvodine) 24 ulja na platnu (1976-1978). Takođe, veći broj njegovih slika, crteža i kolaža nalazi se u Galeriji savremene umetnosti. Umro je u Novom Sadu 1982. godine.
MIRA BRTKA
Mira Brtka bila je multimedijalna umetnica, bavila se filmskom i pozorišnom režijom, slikarstvom, skulpturom i modnim dizajnom. Rođena je 1930. godine u Novim Banovcima kod Stare Pazove. Završila je studije režije na Akademiji za pozorišnu i filmsku umetnost u Beogradu, kod profesora Vjekoslava Afrića, Josipa Kulundžića i Slavka Vorkapića. Kao stipendista Čehoslovačke republike bila je asistent režije u igranom filmu Otokar Vavre ,,Proti svih”. 1959. upisala je Akademiju lepih umetnosti (Academia di Bella Arti) u Rimu, gde je diplomirala 1963. godine. Svoju prvu samostalnu izložbu priredila je 1964. godineu Galeriji Artflex1965. predstavljala je Jugoslaviju na međunarodnom simpozijumu umetnika, kritičara i istoričara umetnosti u San Marinu i Riminiju. U Rimu je postala deo grupe Illumination, čiji osnivač je bio japanski umetnik Nobija (Nobuya) Abe. Pored Abea i Brtki članovi grupe su bili i umetnici: Marša (Marcia) Hafif, Aldo Šmit (Schmid), Milena Čubraković i Paolo Pateli (Patelli). Najviše i najduže su trajala njena istraživanja u slikastvu. Bavila se modnim dizajnom, a njene modne kreacije bile su inspirisane slovačkom narodnim nošnjom. Takođe je bila kolekcionar slovačkih narodnih nošnji i antikviteta. Umrla je 18. decembra 2014. godine u Beogradu.
Dubravka Lazić – Pričam ti priču
25. mart – 10 april 2025. u galeriji BelArt U galeriji BelArt, Dubravka Lazić predstavlja svoju najnoviju izložbu Pričam ti priču, u kojoj istražuje snagu narativa kroz pažljivo komponovane fotografske slike. Njena umetnost spaja prošlost i sadašnjost, realnost i fikciju, koristeći spoj savremenih digitalnih tehnika i tradicionalnih analognih postupaka. Svaka fotografija iz ovog serijala postaje priča za sebe, duboko ukorenjena u njenoj bogatoj umetničkoj i akademskoj karijeri. Sa bogatim iskustvom na polju fotografije, umetnosti i obrazovanja, Lazić je stvorila prepoznatljiv umetnički jezik koji spaja istoriju umetnosti i savremene tehnologije. Nakon prethodnog autorskog rada – serijala Igra igri grize rep – ideja o vizuelnoj, naglašeno deskriptivnoj seriji se razvila daljim promišljanjem o samom postupku građenja fotografske slike kao prostora za narativni kontent. Izgradnjom samog sadržaja se, opet, igra (kao zaista jedinstvena, slobodna, ljudska aktivnost) pokazala kao adekvatan metod za stvaranje novog rada. Fotografije iz serije Pričam ti priču prikazuju, svaka pojedinačno, određene teme kroz naglašeno narativne vizuelne celine. Svaka fotogafija je posvećena određenoj predstavi, ličnoj temi, i rezultat je snimljenog asamblaža sastavljenog od delova (objekata koji imaju posebno značenje ili printova urađenih od asimiliranih, prethodno snimljenih autorskih fotografija). Fotografski analogni postupak je u današnje doba savremenih tehnologija skoro prevaziđen, ali u isto vreme je i zbog toga posebno vredan. Spajanjem dva fotografska metodološka principa: stare i nove fotografske tehnike, serijal Pričam ti priču objedinjuje upravo ova dva pristupa – digitalno snimljene fotografije pretočene u negative velikih formata i analogni print fotografskom tehnikom iz 19. veka. Dubravka Lazić je diplomirala na osnovnim akademskim studijama na Akademiji umetnosti u Novom Sadu (1997), nakon toga magistrirala na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu (2000) i doktorirala na Akademiji umetnosti u Novom Sadu (2013). Obrazovana kao slikarka, fotograf i filmolog trenutno predaje na Akademiji umetnosti Novi Sad u zvanju redovnog profesora dok honorarno predaje i na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. U periodu od 2011. do 2016 godine predavala je na Fakultetu primenjenih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu a bila je i gostujući predavač na Univerzitetima van zemlje (West Attica Universtiy Athens, Communication University of China Beijing, Ludwigsburg University of Education, École supérieure de design Troyes). Umetničko-izlagačka delatnost Dubravke Lazić aktivno traje od 1998. godine. Svoja umetnička dela izlagala je na brojnim samostalnim i grupnim izložbama širom sveta. Takođe je aktivna i u okviru teoretskog autorskog delovanja te je autorka više objavljenih naučnih radova, članaka, jedne knjige i udžbenika. Organizator je i član više komisija Univerziteta u Novom Sadu, a pored toga i drugih stručnih organizacionih odbora i žirija, kao i rukovodilac, konsultant i učesnik na mnogim umetničkim projektima.
Filip Najdanović – U svoja četiri zida u Galeriji na Štrafti
Slika U svoja četiri zida mladog novosadskog umetnika Filipa Najdanovića je izložena u Galeriji na Štrafti (ugao Bulevara M. Pupina i Pionirske ulice). Filip Najdanović, rođen 2001. godine, odrastao je u Šidu. Rano je otkrio da se dobro snalazi u crtežu i počeo da se zanima za umetnost. Završio je srednju umetničku školu “Bogdan Šuput” na odseku za grafički dizajn. Trenutno je student na četvrtoj godini slikarstva na Akademiji umetnosti u Novim Sadu. Od 2022. godine predstavio se na mnogim grupnim izložbama. Pored slike istražuje polje skulpture, kao i dokumentarne fotografije. Inspiracija se često nalazi na neočekivanim mestima, a kupatilo postaje jedno od tih iznenađujućih mesta za duboko introspektivno istraživanje. Kupatilo, naizgled svakodnevni prostor, koji često delimo sa porodicom ili cimerima, postaje pozornica za duboka introspektivna putovanja. Boje su suptilne, stvarajući atmosferu intimnosti i tišine. Poigravam se sa belinama zidova, umivaonika, veš mašine i tako stvaram jedinstvenu atmosferu. Kupatilo, kao simbol privatnosti, postaje svetilište za razmišljanje, gde se osoba oslobađa spoljnih uticaja i potpuno uranja u svoj unutrašnji dijalog. Kroz korišćenje sebe kao modela, ali i ciljajući na univerzalnost iskustva, nastojim da stvorim slike koje će se lako povezati sa svima koji ih posmatraju. (Filip Najdanović) Postavku organizuje Galerija Bel Art u saradnji sa Crvenim krstom Novog Sada.
BelArt X Art Zagreb
Kada? // 12-15.decembar, 2024. Gde? // Meštrovićev paviljon, Trg Žrtava Fašizma 16, 10000, Zagreb, Hrvatska Galerija BelArt ove godine će se prvi put predstaviti na Art Zagreb-u, međunarodnom sajmu savremene likovne umetnosti od 12. do 15. decembra u Meštrovićevom paviljonu, jednom od remek-dela hrvatske arhitekture, izgrađenog 1938. godine. Art Zagreb pokrenut je 2018. godine i ubrzo se etablirao kao središnje događanje hrvatskog tržišta umetnosti. Jednom godišnje na Art Zagrebu predstavljaju se najbolje galerije i umetnici iz Hrvatske, ali i regiona. Ovaj sajam jedinstveno je mesto susreta galerista, kolekcionara, umetnika, kustosa, istoričara umetnosti i ljubitelja umetnosti. Kao i na svim dosadašnjim izdanjima Art Zagreba, i ove godine biće organizovan bogat prateći program, koji uključuje niz panela i predavanja na temu tržišta umetnosti, problema sekundarnog tržišta umetnosti, uloge medija u praćenju i promociji umetnosti, digitalnih alata za razvoj publike i promocije galerija, itd. Detaljne informacije o programu dostupne su na website-u Art Zagreba link Na Art Zagrebu, galerija BelArt predstaviće dvoje novosadskih umetnika različitih generacija i umetničkih medija, Bosiljku Zirojević Lečić i Aleksandra Stanojevića Kempu. Bosiljka Zirojević Lečić (1971, Novi Sad) diplomirala je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu 1994. godine, odsek Slikarstvo. Postdiplomske studije, odsek Slikarstvo, završila na istoj Akademiji 2000. godine. Redovna je profesorka na Akademiji umetnosti u Novom Sadu, uža oblast Slikarstvo. Članica je udruženja ULUV-a i ULUS-a od 1995. godine. U okviru umetničke grupe Multiflex sarađuje sa drugim umetnicima u realizaciji multimedijalnih umetničkih projekata. Od 1992. godine izlagala je na preko 120 kolektivnih izložbi, u zemlji i inostranstvu. Izlagala je na preko 20 samostalnih izložbi, dobitnica je više nagrada za umetnički rad. Koordinatorka je nekoliko projekata iz oblasti likovne umetnosti i edukacije. Bavi se istraživanjem odnosa slikarstva i drugih likovnih medija, njihovim paralelama i preklapanjima. Odnos unutrašnjeg i spoljašnjeg prostora je polje gde istražuje mogućnosti izražavanja, apstrahovanja; kroz različite materijale, ideje…u cilju povezivanja različitih medija i oblasti (umetnost, ekologija, urbanizam, vizuelna kultura…). Osnovna premisa mog slikarskog izražavanja, već duži vremenski period, odnosi se na potrebu za stalnim eksperimentisanjem sa samim konstruktom slike – materijalom od koga je slika “sačinjena”. U već uspostavljenom sistemu geometrijskih, redukovanih formi koje čine moj slikarski izraz, površina slike – njena pikturalna vrednost, afirmiše se kao još jedno polje delovanja i mogućnosti za izražavanje. Pozicioniranje materijala/materije kao gradivnog elementa slike, pruža mogućnost rada i istraživanja u “proširenom polju slikarstva” gde određena svojstva upotrebljene materije, pružaju potencijal za razvijanje specifičnog umetničkog izraza. Aleksandar Stanojević Kempa (1992, Paraćin). Završio Akademiju umetnosti u Novom Sadu, likovni departman – odsek slikarstvo, na klasi prof. Bosiljke Zirojević Lečić, gde trenutno završava master studije. Boravio u rezidencijalnom projektu Summer Academy of Fine Arts u Salzburgu 2015. godine, kao i na razmeni studenata (ERASMUS PROGRAM) na Faculdad de Bellas Artes, Alonso Cano, Univesidad de Granada, u Španiji 2017. godine. Do sada je imao preko 10 samostalnih, kao i veliki broj grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Dobitnik je prve nagrade 44. “Paleta mladih”, Likovne galerije Kulturnog centra Vrbas. Član je SULUV-a od 2021. godine. Od značajnih izložbi izdvaja izložbe u Trstu, Temišvaru, Parizu i Gracu. Svoj dosadašnji rad karakterišem kao istraživanje i ispitivanje različitih stilova i tehnika kroz motiv portreta, prvenstveno slikarskim tehnikama, ali i grafičkim, crtačkim kao i vajarskim metodama. Zainteresovanost za ljudski lik kao temu, razvijam tokom studija, daljim istraživanjem, radom i napredovanjem, glavni fokus mog interesovanja postaje čovekov proizvod, odnosno svakodnevni upotrebni predmet koji je iskorišćen, i gubitkom svoje svrhe postaje nepoželjan i odbačen. Temom pod nazivom Mumifikacija iskazujem zainteresovanost za trodimenzionalni objekat u ljudskoj formi. Sama ideja rada prilikom izrade skulptura zasniva se na korišćenju odbačenih, neumetničkih, utilitarnih predmeta koje su deo naše svakodnevice. Velikom potrošnjom i dostupnošću predmeta koji se odbacuju na dnevnom nivou ukazujem na potrošačko društvo, konzumerizam, ali i mogućnost reciklaže u svrhu davanja novih oblika i vrednosti, menjajući okruženje, namenu i svrhu odbačenog. Takođe, baziram se na istraživanju na koji način neumetničko, postaje umetničko. Radovi su izvedeni u kombinovanoj tehnici pri izradi same konstrukcije – nadogradnjom (lepljenjem, pričvršćivanjem) različitih materijala i oblika (gotovih predmeta), kao i fizičkim delovanjem na oblik (lomljenje, krivljenje). Ovaj način formiranja konstrukcije predstavlja neiscrpni izvor novih mogućnosti i novih formi. Ta nova, apstrahovana forma obložena je različitim tkaninama. Sam pristup tehnike asocira na egipatsku mumifikaciju tela čoveka. Kolorit je baziran na korišćenju pretežno intenzivnih nijansi različitih tonova, što referiše na sintetičko i veštačko ali i na novo, u korist preoblikovanja običnog predmeta u formu od estetske vrednosti. Portret, koji je glavni motiv ovog opusa, predstavlja uzročnika taloženja otpada i glavnog konzumenta. Dimenzije ovih skulptura pariraju odgovornosti običnog čoveka na planeti.